Mijn huis, hun stekkers: een zomer verhuren in Zandvoort

Elke eerste zaterdag van juli geef ik mijn sleutels af aan wildvreemden. Dan trek ik de deur van mijn huis in Oud Noord achter me dicht, fiets met een tas vol kleren naar het station en woon ik zes weken bij mijn zus, een paar kilometer verderop, op een slaapbank. Het geld van de vakantieverhuur betaalt mijn dakkapel af. Het kost me vooral slaap.

Want wat ik in mijn eerste verhuurzomer leerde, is dat gasten niet alleen een koffer meenemen. Ze nemen hun hele leven mee, en dat leven heeft tegenwoordig een stekker. Een gezin met drie tieners kwam met vier e-bikes, die elke avond tegelijk aan het laden stonden in mijn schuurtje. Twee vriendinnen die een week bleven, hadden een föhn, een stijltang, een krultang en iets wat ik pas later herkende als een draagbare airco. En in de week van de races stond er een stel dat hun elektrische auto via een haspel aan het stopcontact in mijn gang wilde hangen, met de kabel door de brievenbus.

Wie is er eigenlijk verantwoordelijk

Lang dacht ik dat het mijn probleem niet was als een gast iets doms deed. Tot mijn buurvrouw, die al jaren verhuurt aan de andere kant van de Kostverlorenstraat, me vertelde dat ik als verhuurder gewoon moet zorgen dat het huis veilig is. Gaat er iets mis met een verouderde installatie, dan kijkt de verzekeraar eerst naar mij en daarna pas naar die stijltang. Bij haar had de verzekering bij het afsluiten van de polis al gevraagd wanneer de elektra voor het laatst was nagekeken. Ik had geen idee wat ik daarop moest antwoorden.

Mijn huis is van 1934. De groepenkast was nooit vervangen en had maar vier groepen. Toen in augustus voor de tweede keer een gast belde dat de stroom eruit lag, terwijl ik aan de boulevard een ijsje stond te eten, heb ik Elektricien Zandvoort gevraagd om alles eens goed te bekijken.

Wat ik heb laten checken

De monteur nam er een ochtend voor. Hij keek naar de groepenkast, testte de aardlekschakelaars, controleerde welke stopcontacten nog geen randaarde hadden en mat de groepen door. Daarbij kwam boven wat ik eigenlijk al wist. De keuken en de badkamer zaten op dezelfde groep, het schuurtje hing aan een kabel van onbekende herkomst en in de logeerkamer zat nog een stopcontact zonder aarding. Er komt nu een nieuwe kast met genoeg groepen. De schuur krijgt een vaste aansluiting op een eigen groep, zodat die e-bikes niet meer aan een wiebelige stekkerdoos uit de aanbieding hangen.

Ook de rookmelders heb ik vervangen, en in de meterkast hangt nu een overzicht met welke schakelaar bij welke kamer hoort. Dat scheelt een telefoontje als een gast in het donker staat.

Huisregels zonder preek

In mijn welkomstmap staat nu een vriendelijke pagina over stroom. Daarin vraag ik gasten om de e-bikes in de schuur te laden en de auto niet aan een stopcontact in huis te hangen. Ik schrijf erbij waarom, want mensen houden zich beter aan regels die ze snappen. Wie wil laden, verwijs ik naar de openbare laadpalen in de buurt.

Volgende zomer gaan de sleutels weer over de toonbank. Ik slaap dan nog steeds op de bank van mijn zus, maar wel een stuk rustiger. Elektricien Zandvoort komt in het voorjaar nog even terug voor de laatste aanpassingen, ruim voordat de eerste strandgasten de Haltestraat op lopen.